|
|
|
Wiedeń jest stolicą Austrii jej największym miastem oraz kulturalnym i politycznym centrum kraju, położony nad Dunajem, na krańcu Lasu Wiedeńskiego, obszar 415 km², ludność 1 631 000 (2005). Wiedeń stanowi także jeden z dziewięciu krajów związkowych Austrii. Jest to jedno z bardziej znanych miast środkowej Europy i jest ważnym miejscem dla historii i kultury tego kontynentu.
Centrum Wiednia to starówka, ograniczona Ringstrasse i Franz-Josefs-Kai, a także obszar między Ringiem a Gürtlem. Gürtel to druga okrężnica Wiednia, biegnąca niemal równolegle do Ringu.
Wiedeńska starówka, Innere Stadt, tak zwane miasto wewnętrzne, powstała na terenie ograniczonym z jednej strony dzisiejszym kanałem Dunaju. Z trzech pozostałych otoczono ją murami obronnymi. W ich miejscu w XIX w. wytyczono reprezentacyjną arterię miasta, Ringstrasse.
Wewnątrz Ringu zachowało się wiele wspaniałych zabytków, świadczących o burzliwej historii miasta od czasów rzymskich po dzień dzisiejszy, a w licznych muzeach przechowywane są cenne pamiątki dokumentujące bogatą przeszłość kraju. Ta część Wiednia to ulubione miejsce spacerów i spotkań.
Tutaj, w pierwszej dzielnicy, znajdują się najbardziej eleganckie kawiarnie, restauracje i najdroższe sklepy.
Stephansdom – katedra, którą nazwano na część św. Szczepana, pierwszego męczennika chrześcijaństwa, to samo centrum i serce Wiednia. Stoi na tym miejscu od ponad 800 lat, choć uległa w tym czasie licznym przebudowom. Dominuje w niej jednak styl późnogotycki.
Najstarsze fragmenty świątyni to Brama Olbrzymów i Wieże Pogańskie, pozostałe po romańskim kościele z XIII w. Katedra, zniszczona w czasie II wojny światowej, została odbudowana w dawnym kształcie wysiłkiem całego narodu. W podziemnej krypcie pod głównym ołtarzem znajdują się urny ze szczątkami Habsburgów.
Graben – to jedna z najbardziej elegenckich handlowych ulic Wiednia, dostępna tylko dla pieszych.
Stanowi niezwykle ożywiony fragment śródmieścia, gdzie pełno znakomitych restauracji i kawiarni. Od północnego zachodu granicę ulicy-placu wyznacza fontanna św. Józefa, a od południowego wschodu identyczna - fontanna św. Leopolda.
Schwedenplatz, plac Szwedzki, to jeden z najruchliwszych punktów Wiednia.
Tutaj, nad Kanałem Dunaju, pod Schweenbrücke, znajduje się przystań wodna, z której na kilka tras wycieczkowych wyruszają stateczki białej floty.
Hoher Markt to najstarszy plac Wiednia. Uwagę turystów przyciąga wykonany z brązu i miedzi figuralny zegar Anker (Ankeruhr), nad wejściem na Bauemmarkt, zaprojektowany w 1911 r. przez Franza von Matscha. Co godzinę nad zegarem pojawia się jedna z 12 figur osobistości, które przyczyniły się do rozwoju i sławy miasta. W południe można je zobaczyć w komplecie. Ozdobą placu jest barokowa fontanna Józefa, zwana także Weselną.
Hofburg – Okolice dawnej cesarskiej siedziby przypominają mieszkańcom i turystom o minionej świetności imperium Habsburgów. Trudno o tym nie myśleć, podziwiając majestatyczną bryłę zamku od strony Heldenplatz czy urok i harmonię placów i pałaców przy Augustinerstrasse.
Ta część miasta należy do najmodniejszych i najbardziej ożywionych w Wiedniu zarówno w dzień, jak i wieczorami, kiedy bywa się na spektaklach i koncertach urządzanych w salach pałaców.
Alte Burg – zamek cesarski to olbrzymi zespół architektoniczny, którego budowę zaczęli Babenbergowie, a ostatnia jego część, tzw. Nowy Zamek, powstała dopiero w 1913 r. W Hofburgu poza muzeami jest także centrum kongresowe, gdzie odbywają się obrady działających w Wiedniu organizacji międzynarodowych.
Poszczególne części ogromnego kompleksu utrzymane są w różnym stylu, poczynając od gotyckiego Schweizerhof, poprzez renesansowy dziedziniec Stallburgu, po barokowy Josefsplatz.
W dzielnicy, która rozciąga się na północ od Mariahilfer Strasse, wzdłuż Ringu stoją najwspanialsze gmachy Wiednia. Zabudowany w latach 70-tych i 80-tych XIX wieku półkolisty Ring (pierścień), podzielony na dziewięć części, nazwanych imionami wybitnych działaczy politycznych, to dzisiaj najbardziej reprezentacyjna ulica miasta. W dzielnicy tej mieści się wiele instytucji kulturalnych, m.in. największe w Austrii skupisko gmachów muzealnych. A sama Mariahilfer Strasse to niezwykle ruchliwa ulica handlowa, na której mają swoje ekspozytury najpoważniejsze działające w Wiedniu domy handlowe, jest także wiele kawiarni i barów (szczególnie w kwadracie ulic zwanym Spittelberg).
Wokół ratusza – Przy Ringstrasse zbudowano w drugiej połowie XIX w. z rozkazu cesarza Franciszka Józefa najbardziej reprezentacyjne gmachy miasta. Znalazły się więc tutaj: siedziba władz miejskich, siedziba przedstawicielstwa narodu oraz wspaniałe gmachy uniwersytetu i Burgtheatru.
Plac przed ratuszem wraz z przylegającym do niego parkiem to największa otwarta miejska estrada Wiednia. Tutaj odbywają się gościnne występy orkiestr i zespołów, tutaj latem rozpinany jest wielki ekran, na którym obejrzeć można filmy muzyczne.
Rathaus – nowy ratusz, siedzibę władz Wiednia, otoczoną pięknym parkiem, zbudował w 1883 r. Friedrich Schmidt. Symetryczna, trójdzielna fasada neogotyckiego gmachu zwrócona jest ku Ringowi. Jej najwyższy punkt to 98-metrowa wieża, z figurą rycerza w zbroi to dzisiaj jeden z symboli Wiednia.
Z jej dwóch stron wznoszą się cztery niższe, 60-metrowe wieże. W podziemiach znajduje się restauracja, na piętrze całą długość budynku zajmuje sala reprezentacyjna. Przed ratuszem odbywa się wiele imprez, m.in. przedświąteczny kiermasz.
Parlament – Budowę tego imponującego klasycystycznego gmachu ukończono w 1883 r. Wznoszący się lekko podjazd prowadzi do głównego portyku jak w greckiej świątyni. Płaskorzeźba frontonu przedstawia Franciszka Józefa wręczającego konstytucję reprezentantom 17 krajów koronnych.
Universität – Uniwersytet Wiedeński jest jednym z najstarszych uniwersytetów w krajach języka niemieckiego. Założył go Rudolf IV w roku 1365.
Obecna siedziba uniwersytetu, zaprojektowana w stylu włoskiego renesansu, powstała w 1883 r. Kompleks uniwersytecki składa się z budynków wokół jednego wielkiego i ośmiu mniejszych dziedzińców,
Kunsthistorisches Museum – Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu to czwarta co do wielkości galeria świata. Jego zbiory to efekt pasji kolekcjonerskiej kilku generacji rodziny Habsburgów, uzupełniony w 1918 r. o zbiory domu d’Este. Gromadzone przez wiele lat przedmioty zostały udostępnione publiczności po wybudowaniu gmachu muzealnego przy Ringstrasse. Wiedeńskie Muzeum Historii Sztuki ma jeden z największych i najpiękniejszych zbiorów dzieł sztuki na świecie.
Poza malarstwem ekspozycja zawiera bogatą kolekcję sztuki starożytnej, rzemiosła artystycznego i numizmatów.
Ten fragment miasta jest bardzo zróżnicowany. Znajdują się w nim trzy wspaniałe kompleksy architektoniczne: niezwykle dekoracyjny gmach opery, poprzecinany arteriami komunikacyjnymi Karlsplatz, z dominującą nad okolica bryłą Karlskirche i wreszcie Belweder, niegdyś pałac księcia Eugeniusza Sabaudzkiego, dzisiaj mieszczący m.in. galerię sztuki austriackiej z najbogatszą kolekcją dzieł Gustava Klimta.
Wiele tu także interesujących secesyjnych budynków. Warto też wstąpić na Naschmarkt.
Wokół opery – Na trasie między hotelem Sacher a rzeczką znajduje się wiele ciekawych placówek o dużym znaczeniu kulturalnym w życiu miasta, jak opera i Akademia Sztuk Pięknych. Miłośników secesji zachwyci pawilon „Secesja” i liczne stylowe kamienice.
Jest tu też sporo miejsc mających tak niepowtarzalny nastrój i wdzięk, jak rozłożony wzdłuż Wiedenki Naschmarkt - najpiękniejszy i najbardziej znany targ w mieście.
Belvedere – został wzniesiony przez Johanna Lukasa von Hildebrandta jako letnia rezydencja księcia Eugeniusza Sabaudzkiego. Dolny Pałac, w którym znalazły się pomieszczenia mieszkalne, stanął u stóp wzgórza, skąd tarasowymi ogrodami idzie się na jego szczyt, do reprezentacyjnego Górnego Pałacu. Obecnie w Belwederze mieszczą się muzea.
Większość godnych uwagi zabytków i muzeów Wiednia skupia się w historycznym centrum miasta i w pobliżu Ringstrasse. Warto jednak wybrać się także nieco dalej.
Nie można opuścić Wiednia, nie zwiedziwszy pałacu Schönbrunn. Letnia rezydencja Habsburgów to piękny klasycystyczny pałac z rokokowym wystrojem reprezentacyjnych wnętrz i wspaniałym parkiem. Warto pojechać na Kahlenberg, skąd roztacza się najpiękniejszy widok na miasto.
Należy spędzić przynajmniej jeden (najlepiej weekendowy) wieczór na degustacji młodego wina w którymś z heuringen na Grinzingu. Podróżujący z dziećmi powinni udać się do jednego z najwspanialszych europejskich parków rozrywki, jakim jest Prater.
Prater – jeden z najlepiej wyposażonych parków rozrywki w Europie. Do jego najsłynniejszych obiektów należy zbudowane w 1896 r. przez angielskiego inżyniera Waltera Basseta, Wielkie Koło, Riesenrad, jeden z symboli miasta. Dzisiaj Prater to także ogromny teren rekreacyjny i park sportowy.
Tutaj znajdują się: piłkarski stadion, tor wyścigów konnych Freudenau, baseny kąpielowe, korty tenisowe, pole golfowe i ścieżki rowerowe. Jest także planetarium oraz wiele restauracji i bufetów na świeżym powietrzu.
Tutaj także, w pobliżu wesołego miasteczka, znajdują się pawilony i wielkie tereny targowe, gdzie odbywają się doroczne Targi Wiedeńskie i liczne ekspozycje czasowe.
14 kwietnia 2007 r. Padwa
Padwa słynie z założonego w 1222 roku uniwersytetu, na którym studiowali między innymi Mikołaj Kopernik i Jan Kochanowski.
Obecnie jednak miasto stanowi najczęściej bazę wypadową do odległej o kilkadziesiąt kilometrów Wenecji.
" Święty bez imienia, kawiarnia bez drzwi i pole bez trawy" - to powiedzenie doskonale charakteryzuje Padwę.
Studenci, autorzy porzekadła, nie
wymienili jednak cech najważniejszych - rozsławionego w całej Europie
uniwersytetu i siebie samych, bo to oni od wieków nadają ton
miastu
Zdaniem archeologów osada miejska istniała na tych terenach
znacznie wcześniej, ale legenda o założycielu do dzisiaj jest
żywa.
Turystom przypomina o niej
symboliczny grób Antenora przed budynkiem uniwersytetu.
W pierwszym tysiącleciu naszej ery Padwa kilkakrotnie padała ofiarą
najazdów barbarzyńców. Zburzona przez
Longobardów w VII wieku długo podnosiła się z ruin. Czasy
świetności nadeszły dopiero pięć wieków później,
gdy stała się niezależną komuną miejską rządzoną przez rozmiłowane w
przepychu rody Romano i Carrara. Założony w XIII wieku uniwersytet
szybko zyskał renomę znakomitego ośrodka naukowego i kulturalnego,
rozsławiając Padwę w całej Europie. Do miasta ściągali najwięksi uczeni
i artyści tamtych czasów, przebywali tu Dante i Petrarka.
Arcydziełami malarstwa i rzeźby przyozdabiali kościoły, gmachy
publiczne i pałace tacy artyści jak Giotto, Donatello i Andrea
Mantegna. Pod panowaniem Wenecji (od 1406 r.)
Padwa jeszcze bardziej umocniła swą
pozycję jako ośrodek intelektualny i artystyczny.
Po upadku Republiki Weneckiej w 1797 roku miasto znalazło się pod
władzą Austrii, potem Napoleona, później znowu Austrii i
dopiero w 1866 roku zostało przyłączone do Włoch.
Uniwersytet pod bykiem
Serce Padwy stanowi jej prastara uczelnia założona w 1222 roku na
wzór Uniwersytetu Bolońskiego jako publiczny, wszystkim
dostępny zakład naukowy.
Studia były tu bezpłatne, a studenci
mieli rozległe przywileje, dbano o mieszkania dla nich, a najubożsi
otrzymywali zapomogi. Nic dziwnego, że do nauki w Padwie garnęła się
młodzież z całej Europy pragnąca zgłębiać tajniki wiedzy prawniczej,
medycznej, filozoficznej czy teologicznej.
Główny gmach uniwersytetu nazywany Palazzo del Bo pochodzi z
1493 roku. Wcześniej mieścił się tu zajazd Pod bykiem, stąd nazwa ("bo"
w dialekcie oznacza byka). Co ciekawe, nazwa ta nie tylko przetrwała do
naszych czasów, ale byk stał się również symbolem
uczelni.
Uniwersytet można zwiedzać. Na uwagę zasługuje XV-wieczny dziedziniec
otoczony piętrową kolumnadą. Herby na ścianach i sklepieniach
krużganków upamiętniają osoby najbardziej zasłużone dla
uczelni, są tu także herby polskie. Przy schodach umieszczono posąg
Heleny Lukrecji Cornaro Piscopia, która w 1678 roku jako
pierwsza na świecie kobieta zdobyła dyplom uniwersytecki. Na piętrze
ciągną się sale wykładowe. Zachowała się m.in. katedra, z
której wygłaszał swe wykłady Galileusz, i fotele sławnych
profesorów.
Najciekawszą z sal jest tzw. teatr anatomiczny zbudowany w 1594 roku na
polecenie słynnego anatoma Gerolamo Fabrizio. W tamtych czasach była to
jedyna tego typu sala wykładowa na świecie. Studenci medycyny siedzieli
w rzędach wznoszących się jeden nad drugim, obserwując z dość dużej
wysokości to, co wykładowca demonstrował na medycznym stole.
Wśród herbów i napisów w Aula Magna
znajdziemy również polskie nazwiska. Są też popiersia
najsłynniejszych Polaków studiujących w Padwie - Mikołaja
Kopernika oraz Jana Zamoyskiego, późniejszego kanclerza i
założyciela w 1594 roku akademii w Zamościu.
Pierwsi Polacy pojawili się na studiach w Padwie już w XIII wieku, ich
liczba rosła do końca XVII wieku, później zaczęła spadać.
Paweł Włodkowic, Jan Kochanowski, Marcin Kromer, Jan Łaski, Jeremi
Wiśniowiecki, długo by można wymieniać polskich studentów.
Oblicza się, że w dziejach uczelni przewinęło się ich kilka tysięcy.
Niektórzy dostępowali wysokich godności akademickich, byli
profesorami, konsyliarzami, a nawet rektorami uczelni.
Teatr anatomiczny w Padwie (wł. teatro anatomico di Padova) - najstarszy teatr anatomiczny na świecie, mieszczący się w Pallazo del Bo - głównej siedzibie uniwersytetu w Padwie.
Zbudowany na polecenie anatoma Girolamo Fabrizio w 1594 roku. Zachowany w niezmienionej formie do dnia dzisiejszego. Obecnie jest jedną z wielu atrakcji turystycznych.
Stół sekcyjny jest otoczony przez sześć okręgów służących za trybuny. Teatr swoim kaształtem przypomina łupinę orzecha włoskiego.
Święty bez imienia
Tłumy pielgrzymów przybywają do Padwy, by odwiedzić
grób św. Antoniego, którego padewczycy nazywają
po prostu Świętym, nie wymieniając jego imienia.
Słynny kojarzony z Padwą cudotwórca urodził się w Lizbonie w
1195 roku, miał na imię Ferdynand i, dopiero wstępując do zakonu
franciszkanów, zmienił je na Antoni. Zasłynął jako
kaznodzieja zajmujący się kwestiami moralnymi. Zmarł w Padwie w 1231
roku. Podobno przy jego grobie działy się tak liczne cuda, że papież
Grzegorz IX kanonizował go w rok po śmierci, a mieszkańcy natychmiast
przystąpili do budowy kościoła, by mogły w nim spocząć prochy świętego.
Bazylika św. Antoniego nazywana "cudem Padwy" jest prawdziwym
arcydziełem sztuki. Ogromną budowlę wzniesioną na planie krzyża
łacińskiego nakryto bizantyjsko-weneckimi kopułami. Wnętrze świątyni
stanowi połączenie stylów romańskiego i gotyckiego.
Wszystkie ściany pokrywają freski lub płaskorzeźby. Ołtarz
główny zdobią rzeźby Donatella. W lewym transepcie znajduje
się arka św. Antoniego. Płaskorzeźby z XVI wieku na ścianach kaplicy
ukazują sceny z jego życia.
Przy grobie świętego, który uchodzi za patrona ubogich i
pomocnika w odnajdywaniu rzeczy zagubionych, spotykają się wierzący i
niewierzący. Są tacy, którzy nie wierzą w Boga, ale wierzą w
św. Antoniego i za każdym pobytem w Padwie składają mu w ofierze świece.
O każdej porze roku dziesiątki pogrążonych w modlitwie
pielgrzymów otaczają sarkofag. Każdy chociaż na chwilę
pragnie położyć dłoń na tylnej ścianie grobowca, wierząc, że jego
prośba zostanie wysłuchana. Gdy pojawia się skrawek wolnego miejsca
wyciągam rękę, zielony marmur jest lekko ciepły.
Dookoła grobu wiszą dary wotywne i
fotografie cudownie uleczonych dzięki interwencji świętego. Są też
wypisane na kartkach podziękowania i prośby w różnych
językach, niektóre po polsku.
Polscy pielgrzymi od wieków przybywali do padewskiego
sanktuarium. W apsydzie kościoła tuż obok Kaplicy Skarbu, w
której przechowywane są relikwiarze z językiem i szczęką św.
Antoniego, znajduje się kaplica polska pod wezwaniem św. Stanisława z
1593 roku fundacji Mikołaja Ossolińskiego.
Po lewej stronie świątyni, zaraz przy wejściu, jest ołtarz św. Maksymiliana Kolbego z roku 1979. Polskie nazwiska widnieją na tablicach pamiątkowych i nagrobkach, najstarszy poświęcony pamięci kasztelana gnieźnieńskiego Erazma Kretkowskiego pochodzi z 1558 roku.
kawiarnia
bez drzwi
Przed dalszym zwiedzaniem dobrze byłoby odpocząć w jednej z
najstarszych kawiarni Italii "Caffe Pedrocchi" tuż obok gmachu
uniwersytetu. Mieszkańcy nazywają ją "caffe senza porte", czyli
kawiarnią bez drzwi. Ta dziwna nazwa ma swoje uzasadnienie, przez wiele
lat lokal pozostawał otwarty całą dobę Od dawna kawiarnię upodobali
sobie profesorowie, studenci i artyści. Pełniła rolę salonu
intelektualnego miasta. Dzisiaj, choć nadal zachowała swą pierwotną
funkcję, wygląda prawie jak muzeum.
Każda z sal, a jest ich ponad
dziesięć, ma swoją nazwę pochodzącą od koloru tapet i dekoracji. Jest
więc sala czerwona z katedrą profesorów, sala
Etrusków, mauretańska przyozdobiona pomalowanymi lustrami
czy wreszcie sala egipska zdobiona przez sfinksy i urny z prochami
zmarłych.
Kilka kroków dzieli kawiarnię od głównego placu
średniowiecznej Padwy - piazza Erbe z ogromnym Pałacem Sprawiedliwości
(Palazzo della Ragione) z początku XIII wieku. Główna sala
pałacu ma niewyobrażalne wprost rozmiary, 83 x
Wędrując wąskimi i krętymi uliczkami Starego Miasta, warto odwiedzić
kilka innych padewskich kościołów. Na uwagę zasługuje
katedra i sąsiadujące z nią baptysterium. Z czasów antyku
zachowały się w Padwie jedynie resztki amfiteatru rzymskiego obok
którego wznosi się kaplica Scrovegni.
Pełne dramatyzmu freski Giotta
pokrywające ściany kaplicy, ze scenami z życia Maryi i Chrystusa są dla
wielu turystów celem przyjazdu do Padwy.
Pole bez trawy
Największy plac miasta Prato della Valle, gdzie odbywały się dawniej
jarmarki, rzeczywiście nie miał trawy, był zapełniony kramami. Dzisiaj
trawa porasta tylko centralną cześć placu z wyspą Memmia otoczoną
kanałem w kształcie elipsy. Po obu brzegach kanału ustawiono 78
posągów "sławnych mężów" zasłużonych dla miasta.
Ta osobliwa dekoracja ogromnego placu powstała w latach 1775-1838 z
inicjatywy władz miejskich.
Podobno każdy mógł postawić swemu krewnemu lub innej osobie pomnik określonej przez władze wielkości, jeżeli potrafił udowodnić zasługi tej osoby dla miasta lub jej związki z uniwersytetem.
Chętnych nie brakowało, byli
wśród fundatorów bogaci mieszczanie,
królowie, a nawet cesarz Austrii Leopold II,
który upamiętnił Petrarkę i Galileusza.
Król Stanisław August Poniatowski ufundował w 1789 roku dwa
posągi z białego marmuru dłuta włoskiego rzeźbiarza Giovanniego Ferrari
przedstawiające polskich królów - Stefana
Batorego i Jana III Sobieskiego. Posągi stoją przy wewnętrznym brzegu
kanału, pomnik Batorego ma numer LXXVI, Sobieskiego jest obok. Napisy
na postumentach głoszą, jakoby władcy byli wychowankami uniwersytetu,
ale historycy kwestionują padewskie studia obu
królów. Co prawda w albumie Nationis Polonae, do
którego wpisywali się polscy studenci uniwersytetu, widnieje
nazwisko Jana Sobieskiego wpisane w 1626 roku, ale był to stryj
króla Jana III (król urodził się w 1620
r.).
W archiwach uniwersyteckich nie zachowały się także żadne wzmianki o studiach Stefana Batorego.
Jest jednak duże prawdopodobieństwo,
że obaj władcy odwiedzili Padwę w czasie swych podróży po
Europie.
Przy Prato della Valle warto wstąpić do Bazyliki św. Justyny z
malowidłem Paola Veronesego "Męczeństwo św. Justyny". Do świątyni
przylega najstarszy w Europie ogród botaniczny założony w
1545 roku, pełen unikatowych roślin.
Wysoka ośmiokątna szklana wieża chroni najstarszą roślinę ogrodu - palmę św. Piotra zasadzoną w 1585 roku, znaną także jako palma Goethego
Po śniadaniu wyjazd do Padwy - największego ośrodka naukowego w średniowieczu, na tutejszym uniwersytecie studiowali m. in.: Mikołaj Kopernik i Jan Kochanowski , zwiedzanie miasta z pilotem: Bazylika św. Antoniego z grobem świętego, plac Prato della Valle - jeden z największych we Włoszech, , Palazzo del Bo - główny gmach uniwersytetu najstarszych kawiarni "Caffe Pedrocchi" nazywana kawiarnią bez drzwi, Piazza delle Erebe z Pałacem Sprawiedliwości, kaplica Scrovegni ze słynnymi freskami Giotta.
Miasto położone w środkowych Włoszech, nad rzeką Tyber, w jej dolnym biegu, na wyżynnym, wapiennym obszarze niedaleko wybrzeża morskiego. Stolica kraju i siedziba najważniejszych instytucji życia politycznego i gospodarczego; drugi po Mediolanie ośrodek finansowy i gospodarczy państwa (ważny ośrodek przemysłu samochodowego, elektrotechnicznego, włókienniczego, spożywczego i innych. Wielki węzeł komunikacji lotniczej (Fiumicino - port Leonardo da Vinci), kolejowej (sławny dworzec Termini) i drogowej)). Rzym posiada także metro. Światowy ośrodek turystyczny z bardzo bogatymi zabytkami starożytności i średniowiecza (Koloseum, pałace, akwedukty, fontanny i inne budowle), niezwykle bogate muzea, nowoczesne osiedla mieszkaniowe na przedmieściach. Siedziba licznych banków, tereny wystawowe (dzielnica EUR); domy generalne zakonów i zgromadzeń zakonnych. Częścią miasta jest Watykan - siedziba papieży (najmniejsze państwo świata).
Ośrodek turystyczny o światowym znaczeniu; miasto o największym w świecie nagromadzeniu zabytków (zwłaszcza starożytności) corocznie odwiedzany przez kilkanaście milionów turystów.
Wymieńmy najwazniejsze:
Bazylika
św. Jana na Lateranie,
Via del Babuino - znana z licznych prywatnych galerii. Przy Placu Hiszpańskim wznosi się Pałac Propaganda Fide, przy którym pracowali Bernini i Borromini.
Po środku, tuż obok Schodów Hiszpańskich wytryska
niewielka ale urocza fontanna zwana łódeczką Barcaccia.
Najpiekniejszą częścią Placu są Schody Hiszpańskie - zwane także
Trinita dei Monti - od nazwy kościoła, do którego prowadzą.
Schody zaprojektował w XVIII wieku Francesco De Sanctis.
Wiosną schody toną w kwiatach sprzedawanych przez wędrownych
sprzedawców. W maju organizowana jest wspaniała ekspozycja
azalii.
piękne azalie
Historia Watykanu sięga IV wieku,
kiedy
cesarz rzymski przekazał biskupom Rzymu jeden z pałaców. W
tym samym czasie zaczęli oni forsować prymat biskupa Rzymu nad
pozostałymi biskupami chrześcijaństwa. Państwo Kościelne, władane przez
papieży, powstało później. Jego powstanie związane były z
odkryciem tzw. donacji Konstantyna,który jakoby
miał
darować papieżom Rzym wraz z okolicami. Państwo to utrzymało
się do 1870, kiedy to armia króla Włoch Wiktora Emmanuela II
włączyła je do powstającego Królestwa Włoch. Papież nie
zgodził się z tą decyzją i ogłosił się więźniem Watykanu. Dopiero w
1929 rząd włoski i Stolica Apostolska podpisali tzw. traktaty
laterańskie.
Początkowo siedzibą papieży nie był sam Watykan lecz Lateran. Watykan
był miejscem pielgrzymek do Grobu św. Piotra. Wokół już w
pierwszych wiekach chrześcijaństwa zbudowano klasztory, przytułki i
schroniska. Powstały też liczne kramy kupieckie obsługujące
podróżujących. Pierwsze umocnienia obejmujące bazylikę św.
Piotra i Mauzoleum Hadriana zostały zbudowane podczas pontyfikatu
papieża Leona IV pod koniec IX wieku. Watykan stał się miejscem, gdzie
papież mógł się schronić przed najeźdźcami.
Przeniesienia siedziby papieskiej na Watykan dokonał Grzegorz XI 17 stycznia 1377.
W Rzymie funkcjonują jedynie 2 linie metra: Linea A oraz Linea B, które krzyżują się .
GROTY WATYKAŃSKIE POD BAZYLIKĄ ŚW. PIOTRA
2 kwiecień 2005 r.godz.21.37
Od stuleci to miejsce pochówku papieży i
niektórych władców. Podziemny, kilkupiętrowy
cmentarz pod bazyliką ozdobiony jest mozaikami, freskami i rzeźbami.
Wzdłuż korytarzy znajdują się krypty z grobami papieży. Większość z
nich została pochowana w marmurowych sarkofagach, ozdobionych
rzeźbionymi postaciami. Oprócz papieży spoczywa tam szwedzka
królowa Krystyna, która abdykowała po
nawróceniu się na katolicyzm. W kryptach pod bazyliką leży
także cesarz Otton II.
Ciało Jana Pawła II zostało złożone w krypcie, w której do
2000 roku znajdował się grobowiec Jana XXIII. Grób Jana
Pawła II jest przykryty prostą kamienną płytą z jego imieniem oraz
datami urodzin i śmierci.
Szczątki zmarłych są bardzo dobrze zachowane ze względu na niską
wilgotność powietrza. Krypty na co dzień są zamknięte - zakonnicy
otwierają je tylko raz do roku
Monte Cassino (Montecassino),
wzgórze we Włoszech(Apeniny)), nad doliną rzeki Liri, między
Rzymem a Neapolem Wysokość
Podczas II wojny światowej klasztor został doszczętnie zniszczony podczas bitwy pod Monte Casino. Sporo archiwalnych dokumentów zdołano uratować, wywożąc je wcześniej do Watykanu. Po wojnie rząd włoski odbudował klasztor.
Obecnie turyści ekscytują się karkołomnym wjazdem na szczyt wzgórza. Droga wije się serpentynami po niemal pionowym zboczu, dostarczając również pięknych widoków na okolicę.
Obiadokolacja w San Giovanni Rotondo.
Monte Sant'Angelo
Wokół świętego miejsca objawień powstały pierwsze
zabudowania mieszkalne, które szybko się rozrosły; dając
początek temu tak niezwykłemu miastu, które można by
powiedzieć, nie z woli ludzkiej, ale przez tajemnicze zrządzenie Boże
powstało. Nazywa się ono Monte Sant'Angelo: Góra
Świętego Anioła. Nazwa ta pochodzi od patrona tego miejsca i
wlaśnie dzięki niemu miasto to jest znane i podziwiane na całym
świecie.
Znajdujące się na wysokości około
W końcu XV wieku, po okresie Aragońskim, terytorium to stalo się przez
trzy wieki wlaśnością rodziny genueńskiej Grimaldi. Od tego czasu
zaczyna się powolny upadek politycznego znaczenia miasta, ale rośnie
coraz bardziej sława i znaczenie tego miejsca jako sanktuarium Św.
Michala Archaniola. Monte Sant'Angelo posiada także inne znaczące
zabytki, takie jak: średniowieczne baptysterium zwane Grobowcem Rotari
(Tomba di Rotari), liczne kościoły, a także średniowieczną dzielnicę
zwaną Rione Junno.
Sanktuarium
Sanktuarium
znajduje się na skrzyżowaniu dróg, które prowadzą
do Manfredonii, San Giovanni Rotondo i do kompleksu leśnego, zwanego
Foresta Umbra. Wchodząc do samego Sanktuarium żelazną bramą znajdujemy
się na górnym dziedzińcu. Na tym placu wznosi się
majestatyczna dzwonnica zwana Wieżą Andegaweńską (Torre Angioina).
Dzwonnica
została wzniesiona przez Karola I Andegaweńskiego jako wotum
wdzięczności wobec Św. Michała Archanioła za zdobycie
królestwa. Jej budowę rozpoczęto 27 marca 1274, podczas
pontyfikatu Grzegorza X (1271-1276), a ukończono w 1282 roku. Została
ona zaprojektowana przez architekta Jordana z Monte Sant'Angelo. Budową
jej kierował on sam wraz ze swoim bratem Maraldo.
Wieża jest
zbudowana na rzucie ośmiokąta. Pierwotnie miała
Na różnych znajdujący się między drugą a trzecią poziomach
zwracają uwagę ślepe arkady kondygnacją, ozdobiony jest ornamentami
okalające ściany poszczególnych kondygnacji oraz piękne,
zróżnicowane architektonicznie okna. Wewnątrz dzwonnicy na
poszczególnych poziomach znajdują się trzy pomieszczenia w
sklepieniach w kształcie kopuły. Ostatnie najwyższe, jest o sklepieniu
krzyżowo-żebrowym. Na szczyt wieży można wejść dzięki krętym schodom
wykutym w masywnych murach dzwonnicy.
Na ostatnim, czwartym poziomie umieszczono sześć dzwonów, z
których pięć możemy dojrzeć poprzez cztery otwarte okna
zwieńczone łukami. Największy dzwon jest zawieszony na środku i
pochodzi prawdopodobnie z 1666 roku.
GROTA św. Michała Archanioła
Po przekroczeniu portalu romańskiego przechodzimy obok ołtarza Św. Franciszka i oto nagle pojawia się przed naszymi oczami widok jedyny w swoim rodzaju: jaskinia - grota o nieregularnym kamiennym sklepieniu, która na przestrzeni wieków przyjęła miliony pielgrzymów, miejsce, gdzie wielu grzeszników uzyskało przebaczenie i odnalazło pokój. Tutaj każdy z nas czuje się jak syn marnotrawny, który powraca do domu Ojca, kierowany i chroniony przez Św. Michała Archanioła. Liczne dzieła sztuki znajdujące się w grocie świadczą o jej wielowiekowej historii.
18 kwietnia 2007 r. Manoppello i Loreto
Manoppello – miejscowość i gmina we Włoszech w regionie Abruzja, w prowincji Pescara.
Wg danych na rok 2004 gminę zamieszkuje 5 630 osób, 144,4 os./km².
Miasteczko stało się głośne za sprawą niemieckiego dziennikarza i pisarza Paula Badde'go i jego książki Boskie Oblicze. Całun z Manoppello (2006, Przedstawia ona historię prywatnego śledztwa, w którym autor doszedł do wniosku, że całun z Manoppello jest tak naprawdę chustą grobową Chrystusa. Znalezienie relikwii wzbudziło także zainteresowanie kościoła katolickiego.
Całun z Manoppello (wł. Volto Santo di Manoppello) - relikwia chrześcijańska, która znajduje się w sanktuarium w miasteczku Manoppello we Włoszech.
Na tkaninie uwieczniony jest wizerunek, który jest uważany za wizerunek Jezusa Chrystusa.
Volto Santo, co po włosku znaczy Święte
Oblicze, jest tkaniną o wymiarach
Przypuszcza się, że całun z Manoppello jest oryginałem tzw. chusty św. Weroniki z Bazyliki św. Piotra w Rzymie, którego malowana kopia znajduje się wciąż w Watykanie. Z Rzymu został wywieziony prawdopodobnie podczas Sacco di Roma w 1527 r.
Loreto
to miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Marche, w prowincji Ankona.
Wg danych na rok 2004 gminę zamieszkuje 11 261 osób, 662,4 os./km².
"Święty Dom w Loreto, pierwsze sanktuarium o znaczeniu międzynarodowym poświęcone Najświętszej Maryi Pannie, przez wiele wieków prawdziwe serce Maryjne chrześcijaństwa". (Jan Paweł II), według starej tradycji, współcześnie potwierdzonej przez odkrycia historyczno - archeologiczne przechowuje dom nazaretański Niepokalanej.
Ziemskie mieszkanie Maryi składało się dwóch pomieszczeń: groty wykutej w skale (czczonej do dzisiaj w bazylice Zwiastowania w Nazarecie) i części dobudowanej z kamienia, przylegającej do skalnej ściany .
Sanktuarium w Loreto zostało zbudowane w 1294 r. z kamieni pochodzących z Nazaretu. Do groty, w której znajduje się bazylika Zwiastowania, według współczesnych badań, było domurowane pomieszczenie stanowiące z grotą jedną całość. W 1291 r. krzyżowcy zostali wyparci z Palestyny. Najprawdopodobniej rządcy Epiru, rodzina Angellich (Aniołów), nakazała rozbiórkę kamieni i przewiezienie ich do Loreto. Tu został z nich wybudowany Święty domek.
W miejscu, w którym pomieszczenie stykało się z ścianą groty został ustawiony ołtarz. Najprawdopodobniej od nazwiska Nicofora Anioła, pochodzi legenda mówiąca o przeniesieniu domku z Nazaretu do Loreto. (Istnieje dokument, który podaje, że Nicofer Anioł podarował w posagu swojej córce Ithamar "Święte kamienie wyniesione z Domu Naszej Pani, Dziewicy, Matki Bożej"). Wnętrze domku oświetla tylko jedno okno. Zgodnie z legendą, przez to okno archanioł Gabriel przybył z posłannictwem.
Wewnątrz, przepierzenie z kraty dzieli pomieszczenie na
symboliczne dwie części. Jedna część to "pokoik" druga to "kuchenka". W
pokoiku znajduje się figura Matki Bożej z dzieciątkiem, natomiast w
kuchence wymurowany jest kominek oraz szafka na naczynia. Ściany zdobią
freski. W XV wieku, na polecenie papieża Juliusza II, rozpoczęto budowę
bazyliki oraz dodano marmurową obudowę sanktuarium. Obudowa to
płaskorzeźby przedstawiające sceny z życia Maryi. Pokazują one jej
narodzenie, zaślubiny z Józefem, zwiastowanie, nawiedzenie
św. Elżbiety, narodzenie Jezusa, pokłon pasterzy i pokłon trzech
króli, scenę zaśnięcia oraz zgodną z legendą, scenę
przeniesienia domku przez aniołów.
Bazylika na planie krzyża łacińskiego została postawiona w taki
sposób, że wewnątrz bazyliki, dokładnie w jej centrum,
umieszczony został domek loretański.
Nad nim umieszczona jest kopuła, a w nawach bazyliki znajduje się 12 kaplic
Asyż ( Assisi) – włoskie miasto i gmina położone na południowy wschód od Perugii, w regionie Umbria, w prowincji Perugia. Wg danych na rok 2004 gminę zamieszkują 24 443 osoby, 131,4 os./km². W starożytności istniała na tym terenie niewielka osada etruska. W III wieku p.n.e. pod panowaniem rzymskim jako Asisium. Od XII wieku należał do Księstwa Spoleto i uczestniczył w wielu wojnach z sąsiednimi miastami, a zwłaszcza z Perugią. Pod koniec XII wieku Asyż zdobył niepodległość i w 1184 ustanowiono w nim samorząd miejski. Miasto brało udział licznych zatargach z Państwem Kościelnym do którego zostało włączone w 1367. Dopiero w 1860 Asyż został włączony w skład Zjednoczonego Królestwa Włoch.
26 września 1997 r. silne trzęsienie ziemi spowodowało zawalenie się części sklepienia Bazyliki św. Franciszka. Zginęło czterech zakonników (jeden z nich był Polakiem). Dzisiaj Bazylika jest odrestaurowana, ale fragmentów fresków sklepienia nie udało się odtworzyć.
Asyż jest najbardziej znany jako miejsce narodzin św. Franciszka i św. Klary
Asyż (Assisi) rozsławił św. Franciszek (1182), najważniejszy włoski święty i założyciel największego na świecie (licząc różne odłamy) zakonu. Miasto odwiedzają tłumy turystów i pielgrzymów, by zobaczyć jeden z najwybitniejszych zabytków XIII- i XIV-wiecznej sztuki włoskiej - bazylikę św. Franciszka.
Na zamkniętym dla ruchu kołowego
Piazza Santa Chiara, poniżej katedry, stoi bazylika
świętej Klary, miejsce wiecznego spoczynku wiernej
towarzyszki św. Franciszka, która w wieku 17 lat założyła
żeński odpowiednik franciszkanów - zakon klarysek.
Konsekrowany w 1265 r. kościół jest repliką pierwszej
świątyni, wraz z prostą fasadą i niezwykle piękną rozetą.
Konstrukcja nie była jednak równie solidna i już w 1351 r.
musiano dobudować dodatkowe łuki, by uchronić ją przed zawaleniem się
na skutek pękania fundamentów.
W skromnym wnętrzu spoczywa (wyglądające nieco makabrycznie)
wyschnięte, poczerniałe ciało św. Klary oraz bizantyjski krucyfiks,
który pochylił się ku św. Franciszkowi i nakazał mu
rozpoczęcie świętej misji naprawy Kościoła Bożego.
Pielgrzymi i miłośnicy sztuki kierują się od razu do bazyliki św. Franciszka.
To
najważniejszy zabytek Umbrii i jeden z najokazalszych, poza muzeami,
zbiorów sztuki na świecie. Budowę rozpoczęto w 1228 r., 2
lata po śmierci świętego, dzięki napływającym z całej Europy ofiarom
pieniężnym.
Z zewnątrz świątynia nie dorównuje innym sanktuariom, ale
zwraca uwagę bogactwem wystroju (nieco sprzecznym z zasadami
franciszkańskimi).
Bazylikę tworzą dwa kościoły - jeden
wzniesiony na drugim.
Większość zwiedzających zaczyna od fresków Giotta w kościele
górnym - przeważnie najpierw tam się
wchodzi, ale ciemny kościół dolny (schodami
po lewej w dół) jest starszy. Skomplikowany plan budowli i
przytłaczające, słabo oświetlone sklepienia, miały, zgodnie z zamiarem
architektów, tworzyć nastrój sprzyjający
wewnętrznemu wyciszeniu i medytacji. Szczególną atmosferę
tworzą również ubrani w brązowe habity zakonnicy i surowo
przestrzegany zakaz fotografowania. Tłumy tłoczące się przy freskach
Cavalliniego często łamią nakaz zachowania ciszy. Szczątki św.
Franciszka spoczywają w podziemnej krypcie (wejście
ze środka nawy w dół). Odkopano je dopiero w 1818 r. po 52
dniach poszukiwań (dla bezpieczeństwa po śmierci ciało świętego
ukryto). Obecnie nieprzerwanie odprawiane są przy nich msze w
różnych językach.
Freski, pokrywające prawie całą przestrzeń
ścian i sklepienia, stanowią świadectwo przeszło 100 lat rozwoju
malarstwa. Nieco sztywne wcześniejsze prace pozostających pod wpływem
sztuki bizantyjskiej anonimowych twórców
sąsiadują z dziełami malarzy rzymskich, takich jak Cavallini
(który, tak jak Cimabue, odszedł od mozaiki i przetarł drogę
naturalizmowi oraz nowej metodzie, jaką był wtedy fresk). Po nich
nastąpili najlepsi malarze szkoły sieneńskiej - Simone
Martini i Pietro Lorenzetti,
których dzieła zdobią kościół dolny.
Miasto na wyspie zostało założone w 452 roku przez uciekinierów przed barbarzyńskim plemieniem Hunów Choć później znalazło się w strefie wpływów Bizancjum, zdołało uzyskać niezależność. Wenecja była państwem-miastem, na wzór greckich polis, jej ustrojem była republika. Głową państwa był doża Wenecji (doge - książę), teoretycznie nieusuwalny, wybierany w wyborach przez miejską arystokrację, sprawujący funkcję dożywotnio, jednak w praktyce często zmuszany do ustąpienia.
Zainteresowania polityczne Republiki Weneckiej koncentrowały się wokół wschodniej części Morza Śródziemnego.
Wenecja kontrolowała wybrzeża Adriatyku, Wyspy Egejskie, Kretę, Cypr, Korfu i inne wyspy.
Państwo było wielonarodowościowe: Włosi, Grecy, Słowianie, wielokulturowe jak i wieloreligijne. Bliskość Rzymu wymuszała posłuszeństwo wobec papieży, ale w Wenecji panowała wolność religijna (choć np. właśnie w Wenecji został aresztowany Giordano Bruno).
Szczyt konfliktu z papiestwem przypadł za pontyfikatu Juliusza II: 27 kwietnia 1509 r. Juliusz II zorganizował przeciwko Wenecji Ligę w Cambrai
Wenecja walczyła głównie przeciw muzułmańskim Turkom, prowadząc handel ze Wschodem. W XIII wieku Marco Polo dotarł do Chin. Wenecja zazdrośnie strzegła swojego monopolu na handel jedwabiem i przyprawami. Jednak w XV wieku Vasco da Gama dotarł do Indii, otwierając nową, dłuższą, ale i bezpieczniejszą drogę do tego półwyspu. W 1508 roku Portugalczycy rozpoczęli walkę z arabskimi kupcami, chcąc wyprzeć ich z Indii. Wenecja wsparła kalifa Aleksandrii w budowie floty; ta jednak została pokonana w bitwie morskiej niedaleko Diu (wojskami portugalskimi dowodził Alfonso de Albuquerque). Znaczenie Wenecji zaczęło słabnąć, choć do końca pozostała miastem łączącym Wschód z Zachodem, miastem sztuki i architektury.
W 1797 r. Wenecja została zdobyta przez Napoleona. Po pokoju w Campo Formio Wenecja została włączona do Austrii. Była najdłużej istniejącą republiką w dziejach.
W XIX wieku Wenecja została włączona do nowo powstałego Królestwa Włoch.
Wenecja to miasto położone na licznych bagnistych wyspach na Morzu Adriatyckim. Z tego względu jest to miasto kanałów - nie ma w nim samochodów, autobusów, a cały transport odbywa się drogą wodną lub pieszo. Najpopularnieszym środkiem lokomcji jest vaporetto (tramwaj wodny). W XX wieku wyspy połączono linią kolejową i autostradą. Wenecja jest znanym na całym świecie ośrodkiem turystycznym i kulturalnym. Ze względu na swoją architekturę jak i nietypowe położenie, Wenecja znajduje się na Liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Patronem miasta jest święty Marek. W bazylice jego imienia złożone są jego (oraz innych świętych) relikwie.
Światową popularność zyskał karnawał wenecki. Istotnym elementem ubioru bawiących się są maski. W Wenecji odbywa się ważny festiwal filmowy i biennale sztuki współczesnej.
21 kwietnia 2007 r. powrót do Polski
Galeria innych zdjęć z trasy pielgrzymki
|
|
 |
 |
|
 |
|
|
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
